Ankara'da Eylül'ü özlemle beklerim.
Çünkü bu kentte Eylül başka güzel…
Kent sakinleri tatillerden dinlenmiş dönerler.
Okulların açılışıyla serçeler, çocuklarla cıvıldaşma yarışına girer.
Eylül bahar aşklarının acısını sarar sarmalar.
Coşkusu unutulmaz bir bakiye olarak teselli eder insanı.
Acıyı yaratana iki sözcük söylenir.
" Üstü kalsın"
Şair devreye girer, sızıyı dindirir:
"Her şey güzeldi sen varken/ çitlembikler, nar ağacı/ akan su/ kabaran toprak/ yuvasına dönen kuş/ Ağlamaklı değildi bu çocuk/ sen varken/ dalında kiraz/ mevsimler bile başkaydı/ sen varken."

Eylül'ü sever, dökülen yapraklara basmadan yürür, rüzgârın savurduğu yapraklara dönmemek için yaşama daha sıkı tutunurum. Ağustos sıcağından sıyrılır, dinginleşir, yol haritamı yeniden çizer, zorlu aylara hazırlanırım…

Yıllar su gibi akar…
Eylül sadece sonbaharı muştulayan ay olmaktan çıkar.

Artık Eylül barış kokar.
Evrensel bu kokuya tutulurum…
Söylenmesi hoş, savunması hoşnutsuzluk yaratan sözcüktür barış.
Barışı savunmanın bedeli nedense ağır olur.
"ı Eylül Dünya Barış Günü'nü öğreneli çok olmadan ı'in yanına 2 konur. Olur, mu 12 Eylül? "
12 Eylül 1980
Perde kapanır…
Karanlık bir dönem yaşamlara karabasan gibi çöker.

Kollarımız ya kelepçelenir ya da iki yanımıza düşer…
Hüzün de acı da ağırlaşır.
İşte o gün Eylül'le aram açılır.
Oysa Eylül suçlu değildir…
Olsun…
Yine de Eylül yüreğimde yaralanır…
12 Eylül'ün ilk idamı Altındağlı sarışın genç…
Ondan kalan tek armağan, saattir…
Suskunluk isyanın sesini gözyaşı seline katar.
Söz söylenemez ses de susar…
Yaşı büyütülerek asılan genç bile suskunluğu yırtamaz…

Yıllar geçer…
Yine de yapraklara basmadan yürürüm…
Yüzler kararır.
Bakışlar öfke saçar.
Gülüşler gölgelenir…
Yaşam uzun yıllar işkenceli, tutuklu, firarlı, ölümlü akar…

Hüznün rengi Eylül, acının rengi olur.
Yıllar sözsüz, sessiz tükenir.
"Kızım olursa adı Eylül olacak."

Eylül acıları çocuklara isim olur.
O güzel yüzlere baktıkça, konuştukça, buluştukça,
Eylül'le barışırım.
Eylül, isimlerde yaralarımı sarar…
Dünya değişti.
İklimler değişti.
Artık bu kentte Eylül yağmurları yağmıyor.

Yapraklar dökülmüyor.
Hüzün yüreğe çökmüyor…
Dedim ya mevsimler değişti.
Kent değişti.
İnsanlar değişti.
Sevdalar bile eskisi kadar acı bırakmıyor…

Değişmeyen tek şey Eylül yine barış kokuyor.
Bu kokunun ülkemi sarmasını düşlüyorum.
Düşüm büyüyor,
Büyüyor
'Nobel Barış Ödülü'yolculuğuna uzanıyorum.
'Nobel Barış Ödülü' 1905 yılında ilk kez bir kadına veriliyor. Barones Bertha Von Suttner, Kitabının adı " Silahlarınızı Yere Bırakın."
Barışa en çok gereksinimi olan Ortadoğu coğrafyasında bir erkek bir kadın Nobel Barış Ödülü almayı sürdürür…

Nobel barış mimarı Perez: " Ben yalnız tarihi anlamaya çalıştım. Her insan başlı başına ayrı bir uygarlıktır. Geleceğin silahı beyindir…" diye ses verir.
2003 yılında İranlı insan hakları savunucusu ve avukat Şirin Ebadi Nobel Barış Ödülü alır. Ebadı'nın bir kadın olarak başarısı tüm dünyanın gözlerini yeniden İran'a çevirir…

2006 yılının Nobel Barış Ödülü Bangladeş'te yoksullara yardım programı ile Mikro kredi sisteminin fikir babası Muhammed Yunus ve bankasına verilir."Yoksullukla mücadele ve barış arasında doğrudan bağlantı var"

Barış, benim dünyamda sıcak bir sözcük olsa ne yazar?
Barış istemek potansiyel suçlu olmak gibidir.
Oysa barışa yoğunlaşsak, bu gizemli sözcük umut dolu bir balada dönüşse…
Bu topraklara düşen hüzün yaprakları ve her evde asılı 12 Eylül tablolarından geriye kalan, içimizi ısıtan çocuklara konulmuş Eylül ismidir.

Türkiyeli bir barışsever, bizleri barışla, ba-rıştırsa, somut bir proje ile 'Nobel Barış Ödülü' alsa güzel olmaz mı?