Koray'ın annesini izledim Yol TVde,acıdan sesi kısılmış,feri kesilmişti,konuşamıyordu,keşke diyordu;''keşke orada yemek yemeseler,acaba acımız biraz olsun ılınırmı?Ben yavrularımın yaşıtlarını gördükçe,onların büyüyüşlerini,gelin oluşlarını,delikanlı oluşlarını izledikçe her gün eriyorum,eşimde ben de ilk gün ki gibi yanıyoruz,birileri çocuklarımızı yaktı,birileri de şimdi orda et yiyor ben buna dayanamıyorum artık!''.... diyordu.

Birden kanalların birinde izlediğim ilginç belgesel geldi gözümün önüne;Çin de bir lokantayı gösteriyordu film,bütün menüsü fare etinden idi,fare ızgara,soslu fare,haşlama..vs,ardından Taivan'da bir köpek eti lokantasını gösterdiler aynı detaylarla.Bunları izleyenlerin genelinin iğrentiyle kanal değiştirdiklerini düşünüyorum.

Oysa; Sivas Madımak Otelinin giriş katında çok daha vahim bir menü sunuluyor müşterilere; ''İNSAN ETİ!''

Özellikle 2 Temmuzlarda,lokantanın önünde kuyruk oluşturanlar,acaba sadece karın doyurmak için mi orada oluyorlar,tabi ki hayır,hoşlanıyorlar durumdan,15 yılda duvarlara iyice sinmiş insan eti kokusu çekiyor onları,kendileriyle duydukları gurur,yaptıkları katliamı beyinlerinde sıcak tutma duygusu,eminim daha bir iştahla yiyorlardır önlerine geleni,belki de çocuklarını torunlarını yemeğe götürüp,müthiş bir anı gibi anlatıyorlardır kimbilir..

Ben bir anneyim,çocuklarımı gözümden koruyorum her anne gibi,Koray ın ve Menekşe nin annesi gibi,üzerlerine titriyorum.Ama15 yıldır O'nun kolları kesik,yavrularını diri diri ateşe verdiler,düşünürken bile çıldırıyorum,nefretle boşalıyor yaşlar gözlerimden,o an çocuklarıma sarılıyor teselli olmaya çalışıyorum,ya O ? İki yavrusunu birden aldılar elinden.

Çok küçüktü Koray!Beklerken olacakları,ablasının dizlerine başını koymuş,hiç sesini çıkartmadan öylece beklemiş,babasının gelip onları kurtaracağını düşünmüş besbelli,ama baba kendini zor kurtarmış,hemen yavrularına koşmuş ama gözlerinin önünde yanışlarına engel olamamış.Bir baba için bundan daha acı bir tecrübe daha olabilir mi,o sahneyi ne unutturabilir bir insana?..Düşünmesi bile acıtıyor içimi.

Üzgünüm ama ben bu konuda kibar yada saygılı olamayacağım,O lanetli bina etoburlara hizmet verdiği sürece,o evrimleşmemiş ilkel varlıklar insan eti yediği sürece benim çığlığım devam edecek.Çığlık reflektif bir davranıştır ve insan çığlık atarken birilerini incitir mi,üzer mi,küstürür mü,tepki çeker mi..vs diye düşünmeye fırsat bulamaz.Kaldı ki keşke birileri alınsa,darılsa,düşünse de biraz değişse.

Bize Üniversite de hocalarımız,bir eser oluştururken;denge,bütünlük,,ritim,estetik,perspektif

gibi,sanatın ana unsurlarına bağlı kalın demişti,hemen her zaman bunu düşünürüm bir çalışmaya başlarken ancak,bu konunun kendisi tepeden tırnağa rezalet,sanatçı yakanları anlatırken sanatsal unsurlara dikkat edemeyeceğim üzgünüm,aslında onlar için ''evrimleşmemiş''demek de edebi bir anlatımdır,bunun yerine kullanılabilecek öyle çok söz var ki.

Madımakta parçalarını kaybeden dostlarım,biliyorum sözler teselli olmaz ama belki içinizdeki

ateşe bir damla su olur diye söylüyorum;bazılarının yaşarken üç kuruş etmediği günümüz dünyasında,yanık bedenleri ile öyle büyük bir harekete imza attılarki Madımak Şehitleri, ruhları takipçimiz olacak!

Korayların canlarıyla başlattıkları bu büyük hareketin arkasında olmak her demokratın,her Alevinin can borcudur onlara.

Hülya Polat