|
|
Melek Aras(12.10.09, 16:00)Ektiğimizi biçeceğiz çocuk yetiştirirken Merhaba'lar... Günümüzde çocuklarımıza yanlış eğitim veriyoruz. Büsbütün mutsuz ve yalnız, dört duvar arasında bilgisayar başında insan'lar olarak, onları insan'lıktan uzak gelecege bir insan'lar hazırladığımızı bilen ve onları kazanmamız gerekirken kaybedeceğimizin farkına varamayan ebeveyn'lere bir anne olarak seslenme ve yazma gereği duyduğum için yazıyorum. Çalışan ebeveyn'lerin, işyerinde geçirdikleri zaman nedeniyle çocuklarıyla yeterince ilgilenememesi gibi, işten-eve yorgun dönmenin yanında evdeki işlerini de aksatmamak durumundadır. Bu nedenle de çocuk, anne baba özlemiyle evin içinde bir "gurbet yanlızlığı" yaşar. Ve her ikisinide görememenin, aile düzenini yaşayamamanın, sevmenin-sevilmenin farkına varamamanın ona vereceği hasarı düşünmek bile istemiyorum. Onun bir evi, böyle bir ailesi olması ona yetmez. Çocuğun çok oyuncaklarının olması da ona yetmez. Oyuncaklardan çok, "ilgi, sevgidir" çocuğun hamuru. Hani ektiğiniz bir çiçektir. Su ister, toprak ister, günes ister, bakım ister. Onlar ailenin, o yuvanın bahçesidir. Daima ilgi, alâka ister. "Aşk'ın meyvesidir" onlar. Anne ile babanın kendi aralarındaki ilişkileri, birbirlerine olan duygu ve düşünceleri, aşk'ları çok önemlidir onun için. Çocuğun kavgasız evde, yokluk içerisinde büyümesi, kavgalı evde, varlık içinde büyümesinden çok daha olumludur, o çocuk için. Öyle olması gerek diye düşünüyorum, 'hayat'ı tanıma açısından. Çünkü; Yokluk paylaşmayı öğretir O'na. Ekmeğini, suyunu, yatağını paylaşmanın bilinci yerleşir kafasına, ki "o kâprissiz bir çocuk olur". Çocuk, küçük olmasına rağmen yüreğini besler, büyütür içinden. Oysa varlık içindeki herşeyi olan, hatta "bir dediği, iki olmayan" Anne'ye Baba'ya hasretse çocuğa alınan hediyeler ve oyuncaklar onu şımartır, ki bu O'nu egoist ve mutsuz yapar. O büyüsede yüreği küçük kalır. Sevmesi zor, sevilmesini de bilmez. Bazen çocuğa "seni seviyorum" demek yerine, anne ve baba mutfakta beraber yapacakları yemeklerde çocuğun o yemeğe tuzunu atmasının, "o yemeğe ne kadar da lezzet kattığını" veya "yemeğin güzel olduğunu söylemesi" yeter. Bunu, hissettirmektir ona. "İnsan'lığı, yardımlaşmayı, dayanışmayı, yokluğu-varlığı" gösterip öğretmek, onunla konuşmak, anlatmaktır çocuğa herşeyi. Ona vereceğiniz en güzel şey sabır ve emektir, çocuk böyle büyütülür. Saygılar, Melek ARAS |
